concitus
concĭtus and concītus, a, um, v. concieo.
concĭtus, üs, m. [concieo], = concitatio,
- an inciting, spurring on; impetuosity, haste: equi, Claud. Mam. Genethl. Maxim. 8.
1 concĭtus, a, um, part. de concieo || pris adjt, ¶ 1 rapide : concito gradu Prop. 3, 2, 11, dʼune allure rapide ; concitus Mavors Virg. En. 12, 331, Mars impétueux, déchaîné ¶ 2 excité, ému, troublé : pars cæca et concita Virg. En. 11, 889, une partie [des cavaliers] aveuglée et affolée.
2 concītus, a, um, part. de concio.
concitus , a, um. part. p. v. concieo. et, v. concitus
See an image
See an image
concitus
- P. of concio.