concite
concitē, Adv. (concieo), schleunig (Ggstz. tardius), Plin. Val. 3, 20. Ven. Fort. 8, 16, 3. Greg. in Iob 15, 19 extr.
decurso concite / perlongi callis limite
surgit ~e
sic supplicantes ~e quae desideramus accipimus
~e unde venerat regressus
quique vicinorum ‥ ad ignem ~e currunt
nuntius ab Anglis ad Heraldum ~e missus est
conscite [OF: ] profectus indeau plus tost
precepit quatinus, suis omnibus ~e dispositis, votum suum adimplere maturaret
concĭtē (concitus), rapidement : Don. Eun. 772.