concisio
concisio, a dividing into short clauses
concīsĭo, ōnis, f. [2. concido], prop., a cutting; hence,
- I Lit., a cutting to pieces, destruction, Vulg. Joel, 3, 14.—
- II Transf.
- A A mutilation, Vulg. Phil. 3, 2.—
- B In rhet., a separating of a sentence into short divisions or clauses, Cic. Part. Or. 6, 19.
concīsio, ōnis, f. (concīdo), I) das Zusammenhauen, Niederhauen, Verderben, Vulg. Ioël 3, 14 (19) u.a. – II) übtr.: a) die Zerschneidung, Zerteilung, Hier. Did. de spir. scto 13. Vulg. Philipp. 3, 2. – b) (rhet. t.t.) die Zerstückelung der Sätze in kleinere Satzglieder, Cic. part. or. 19. – c) (gramm. t.t.) 1) = apocope (w.s.), Prisc. partit. XII vers. Aen. 12. § 212 p. 511, 27 K. – 2) = syncope, Prisc. 3, 42 u. 7, 24.
nec est instantia in ‘benedic’, ‘benefac’, quia in talibus remansit accentus propter ~onem vocalis
‘edo’ verbum inaequale, cujus secunda et tertia persona ‥ per ~onem proferuntur, ‘edo, es, est’
tam detestandam ~onem et tam exsecrabilia manifeste inobedientie verba sub alarum vestrarum velamento coalitura existimat(
‘~onem’ vocat vel ‘circumcisionem’, id est Judeos vel separationem
concīsĭō, ōnis, f. (concīdo), action de couper, de tailler en pièces : Vulg. Joel 3, 14 || [rhét.] concisio verborum Cic. Part. 19, incise || [gramm.] syncope : Prisc. Gramm. 3, 42.
- 1. (retor. t.t.) verdeling v. zinnen in kleinere zinsdelen;
- 2. het in stukken snijden;
- 3. (Vulg.) verderf.
Arborum incisioin truncis plerumque facta ad limites designandos : qua de re supra in Arbor 1. Notitia judicati pro Monasterio Arulensi ann. 876. in Appendice Marcæ Hist. col. 798 :
Ubi nos testes Concisionem fecimus, et pedibus circumdavimus, et manibus insinuavimus, ad saione jam dicto Isselmo.
concīsiō ōnis, f
- 2 concīdo.—In rhet., a dividing into short clauses.