concomitor
con-cŏmĭtor, ātus, āri, 1,
- v. dep., to attend, accompany (late Lat., except in part. perf., v. infra): concomitando tuos, Ven. Carm. 8, 7, 183: Astris Caesario concomitante suo, id. ib. 8, 6, 157.—Part. perf. in pass. sense: * concŏmĭtātus, a, um, accompanied: quibus concomitata, Plaut. Mil. 4, 3, 10 (1103) Brix ad loc.
con-comitor, ātus sum, ārī, mitbegleiten, Ven. Fort. 8, 6, 158 u. 8, 7, 183: Partiz. Perf. passiv concomitātus = mitbegleitet, Plaut. mil. 1103.
See: concomitari
concŏmĭtor, ātus sum, ārī, tr., accompagner : Fort. Carm. 8, 6, 158 || part. concomitatus avec sens passif : *Pl. Mil. 1103.