concursio
concursio, a concurrence, concourse
Could not find concursionibus in Logeion dictionaries.
concursionibus Noun: feminine ablative plural, Noun: feminine dative plural of concursio
concursĭo, ōnis, f. [concurro, II.], a running or meeting together, a concurrence, concourse (several times in Cic.; elsewhere rare).
- I In gen.: atomorum, Cic. Ac. 1, 2, 6: ut (corpora) concursionibus inter se cohaerescant, id. Fin. 1, 6, 17: stellarum, Gell. 14, 1, 29: crebra vocum, Cic. Or. 44, 151; cf.: crebrae vocalium, Auct. Her. 4, 12, 18: fortuitorum, Cic. Top. 20, 76.—
- II Esp., in rhet., a figure of speech, consisting of an emphatic repetition of the last words of a sentence, Gr. συμπλοκή: concursio et impetus in eadem verba, Cic. de Or. 3, 54, 206 (quoted by Quint. 9, 1, 33); cf. Auct. Her. 4, 14, 20.
concursio, ōnis, f. (concurro), das Zusammentreffen, -kommen, -stoßen, I) im allg.: facta est concursio populi, Vulg. act. apost. 21, 30: atomorum, Cic.: crebra vocum, Cic.: fortuitorum, Cic.: Plur., Cic. de fin. 1, 17. – II) insbes.: als Redefig., in eadem verba impetus et concursio, das stürmende Zusammentreffen derselben Worte (wenn ein Wort mehrere Sätze anfängt, ein anderes wiederholt dieselben schließt), griech. συμπλοκή, Cic. de or. 3, 206; vgl. Quint. 9, 1, 33.
concursĭō, ōnis, f. (concurro), ¶ 1 rencontre : atomorum Cic. Ac. 1, 6 ; vocum Cic. Or. 151 ; fortuitorum Cic. Top. 76, rencontre dʼatomes, de voyelles, concours de choses fortuites ¶ 2 [rhét.] = συμπλοκή, répétition fréquente de mêmes mots : Cic. de Or. 3, 206 ; cf. Quint. 9, 1, 33.
- 1. het samenkomen; het samenvallen;
- 2. (retor. t.t.) vervlechting (stijlfiguur: herhaling v. hetzelfde woord of v. dezelfde woordgroep aan het begin en aan het einde v.e. zin).
concursiō ōnis, f
- concurro, a concurrence, concourse: atomorum: crebra vocum. — Fig., in rhet., an emphatic repetition: in eadem verba.