confarreatio
confarrĕātĭo, ōnis, f. [confarreo],
- an ancient solemn manner of marrying among the Romans, in which was an offering of bread [far] in the presence of the Pontifex Maximus, or Flamen Dialis, and ten witnesses (opp. diffarreatio), Gai. Inst. 1, 112; Plin. 18, 3, 3, § 10; Arn. 4, 140; Serv. ad Verg. G. 1, 31; id. ad Verg. A. 4, 339 and 374; cf. Ulp. Fragm. 9, 1; Inscr. Orell. 2648; Dict. of Antia.
cōnfarreātio, ōnis, f. (confarreo), die Konfarreation, die bindendste und heiligste der drei Arten der strengen röm. Ehe, geschlossen mit dem bedeutungsvollen Opfer eines Kuchens aus far (Spelt), vermischt mit mola salsa (wovon auch die neuen Eheleute aßen), wobei der Pontifex Maximus, der Flamen Dialis u. zehn Bürger (offenbar urspr. als Repräsentanten der zehn Kurien eines Stammes) als Zeugen anwesend waren (Ggstz. diffarreatio), Plin. 18, 10. Gaius inst. 1, 112. Serv. Verg. georg. 1, 31. Corp. inscr. Lat. 10, 6662 (wo Plur.): ius confarreationis, Lampr. Alex. Sev. 22, 3 (nach Madvigs Herstellung).
cōnfarrĕātĭō, ōnis, f. (confarreo), confarréation [une des formes du mariage romain] : Plin. 18, 10 ; Gaius Inst. 1, 112.
confarreatio , onis. f. et, v. confarreo
See an image
See an image
Consacrorum
Farre convenire in manum, apud Ulpianum tit. 9. Charta Clodovei I. Regis Franc. pro Fundat. Abbat. Miciacensis tom. 5. Spicilegii Acheriani pag. 303 :
Miciacum concedimus, et quidquid est fisci nostri intra fluminum alveos, et per sanctamConfarreationem et annulum inexceptionaliter tradimus.
Quin et in sacris nihil religiosius Confarreationis vinculo erat.Respiciunt confarreata matrimonia, in quibus alias Romani placentam in templum deferebant, ex qua gustabant recens conjugati. Vide Brissonium de ritu nuptiarum et Lipsium ad 4. Annal. Taciti cap. 16.
CONFARREATIO
CONFARREA´TIO[MATRIMONIUM]
Confarreatio
The form of marriage used by the patricians. See matrimonium.