confabulor
confabulor, to converse, have a talk (old)
con-fābŭlor, ātus, āri,
- v. dep. n. and a., to converse together, to discuss something with one (ante-class. and colloq. for colloquor): cum aliquā, Plaut. Merc. 1, 2, 76 (186); cf. absol., id. ib. 3, 3, 10 (571); so, ad aliquam accedere Confabulatum, Ter. Hec. 182: de aliquā re, Varr. ap. Gell. 13, 11, 5.—With acc.: rem magnam cum aliquo, Plaut. Cist. 4, 2, 77 (747).
cōn-fābulor, ātus sum, ārī, I) intr. mit jmd. schwatzen, plaudern, kosen, absol., confabulari atque ausculari, Plaut. merc. 571: ad alqam accedere confabulatum, Ter. Hec. 182. – cum alqo, Plaut. merc. 188. Vulg. Iob 7, 11: de alqa re, Varr. fr. b. Gell. 13, 11, 5. – II) tr. etwas mit jmd. besprechen, sed ego rem meam magnam confabulari tecum volo, Plaut. cist. 743.
See: confabulari
cōnfābŭlor, ātus sum, ārī, ¶ 1 intr., converser, sʼentretenir : Pl. Merc. 188 ; 571 ; Ter. Hec. 182 ¶ 2 tr., rem magnam confabulari tecum volo Pl. Cist. 743, je veux tʼentretenir dʼune question importante.
cōn-fābulor ātus, ārī, dep.,
- to converse, have a talk (old).—Supin. acc.: ad eam accedere Confabulatum, T.