consignator
cōnsīgnātor, ōris, m. (consigno), der Besiegeler, Beglaubiger einer Urkunde, Porphyr. Hor. sat. 2, 3, 69.
praefigentibus signaculum crucis ~or fui
cōnsignātŏr, ōris, m. , celui qui scelle : Pomp. Porphyr. Hor. S. 2, 3, 69.