consiliatio
consĭlĭātĭo, ōnis, f. [consilior],
- a consulting, counselling, Jul. Vict. Art. Rhet. 14 Mai, dub.
cōnsiliātio, ōnis, f. (consilior), die Raterteilung die Beratung, Boëth. in Aristot. de interpr. ed. pr. p. 247 u. 379. Iul. Vict. art. rhet. 14. p. 242, 8 ed. Bait. (aber ed. Halm p. 421, 11 richtiger conciliatione).
~o consistit in prudenti secundum probabilissimas conjecturas investigatione et adinventione electioneque vie que directius efficaciusque ducit ad finem †aliquid [? l. aliquod ] bonum vel optimum propositum
bene requiritur disceptatio, ~o et judicium plurium
hec est ~o [(AS: ] quomodo centenarii conventus observari debetseo gerædnyss
judicium
cōnsĭlĭātĭō, ōnis, f. (consilior), action de donner conseil : J. Vict. Rhet. 14.