consonanter
consŏnanter, adv., v. consono, P. a. fin.
cōnsonanter, Adv. (consonans), übereinstimmend, harmonisch, Superl. consonantissime, Vitr. 6, 1, 6.
juxta divinitus inspiratam doctrinam eorum professi credimus ~er [(v. l. constanter ]
eis qui sanctorum moribus ~er vivant
quibus et ~er Osee
si alius sensus fictus sonat ad literam et modum loquendi scripture ~ius
cōnsŏnantĕr, avec accord : consonantissime Vitr. Arch. 6, 1, 6, avec lʼaccord le plus parfait.
Convenienter, in Gloss. MSS. ad Canones Concilior. ad can. 20. Concilii Nicæni.