consolator
consolator, a comforter
consōlātor, ōris, m. [consolor],
- one who consoles, a comforter, Cic. Tusc. 3, 30, 73; id. Fam. 6, 4, 3; Sen. ad Helv. 1, 4.
cōnsōlātor, ōris, m. (consolor), der Tröster, Cic. Tusc. 3, 73; ep. 6, 4, 3. Sen. ad Helv. 1, 4. Isid. 10, 38 u. Eccl.
tu ~or maerentium
tu ei sis ‥ in merore solatium, ‥ in itinere ~or(
anxianti ‥ abbati suus in omni sua desolatione ~or accessit
adjutor in opportunitatibus ‥, ~or in adversis
ut [rex Francorum ] amicus fieret soldani Babilonie et adjutor et ~or in tribulationibus
~or Spiritus, a Genito promissus, a Genitore missus
sancte Spiritus / ‥ / ‥ summe consolator et mundator sordium
the Halygaste , ~or, paraclitus
cōnsōlātŏr, (14) ōris, m. (consolor), consolateur : Cic. Tusc. 3, 73 ; Sen. Helv. 1, 4.
- 1. trooster;
- 2. (eccl.) Heilige Geest.
cōnsōlātor ōris, m
- consolor, a comforter.