Logeion | consolatio

consōlātĭo, ōnis, f. [consolor], a consoling, consolation, comfort (in good prose; most freq. in Cic.).

I In gen.: uti consolatione, Cic. Prov. Cons. 7, 15: non egere consolatione, id. Tusc. 3, 32, 77; id. Brut. 96, 330: stultam senectutem praeterita aetas nullā consolatione permulcere potest, id. Sen. 2, 4.—With gen. subj.: litterarum tuarum, Cic. Fam. 5, 13, 1: Epicuri, id. Tusc. 3, 22, 78.—With gen. obj.: malorum, Cic. Fam. 6, 4, 2.—In plur., Cic. Tusc. 3, 30, 73; 3, 32, 77.—
- B Meton., a consolatory discourse or treatise, Cic. de Or. 3, 55, 211; Quint. 10, 1, 47; 11, 3, 153.—
II Esp., the title of a lost treatise of Cicero: De Consolatione, a fragm. of which is given by B. and K., Cic. Opera, xi. pp. 71-75.—
- B An encouraging, encouragement: timoris, an alleviating, Cic. Att. 1, 17, 6; Hirt. B. G. 8, 38; Auct. B. Alex. 8.

cōnsōlātio, ōnis, f. (consolor), die Tröstung, der Trost, die Trost-, Muteinsprechung, Ermutigung, I) im allg.: c. levis, gravior, Cic.: maxima, Cic.: efficacissima, Sen.: pervulgata, usitata, Cic. – m. subj. Genet., Epicuri, Cic.: litterarum tuarum, Cic. – mit obj. Genet. (bei, in), communium malorum, Cic.: timoris, Cic. – verebar ne haec non consolatio esset, sed exulceratio, Sen.: levis est consolatio ex miseriis aliorum, Cic.: conscientia rectae voluntatis maxima consolatio est rerum incommodarum, Cic.: hoc genus consolationis miserum atque acerbum est, Cic. – adhibere aliquam modicam consolationem, Cic.: adhibere alci consolationem suis suavissimis litteris, Cic.: afferre huic malo consolationem, Cic.: afferre alci non mediocrem consolationem, Sulpic. in Cic. ep.: debere consolationis officium alci, Sidon.: egere od. non egere consolatione, Cic.: indigere aliorum consolatione, Sulpic. in Cic. ep.: invenire consolationem nullam communium malorum, Cic.: lenire se consolatione, Cic.: minuere suorum timorem consolatione et ratione, Auct. b. Alex.: in multis et variis molestiis haec una consolatio occurrebat, quod (daß) etc., Cic.: stultam permulcere potest senectutem praeterita aetas nullā consolatione, Cic.: prodest haec consolatio quidem, sed nec semper nec omnibus, Cic.: respuere consolationem (v. Pers.), Cic.: sanare consolatione timentes omnium animos, Hirt. b. G.: nunc me una consolatio sustentat, quod (daß) etc., Cic.: eā consolatione sustentor, quam etc., Cic.: omni consolatione omnes me absente meos sublevavit, Cic.: uti hāc consolatione alcis m. folg. Akk. u. Infin., Cic.: omnem consolationem vincit dolor, Cic. – Plur., Cic. de or. 2, 64. Sen. ep. 94, 21 u. 95, 34: consolationes reicere ac refugere, mox desiderare et clementer admotis acquiescere, Plin. ep. 5, 16, 11: huic malo afferre consolationes, Cic. ad Att. 10, 4, 6: consolationibus nihil levari, Cic. Tusc. 3, 73. – II) insbes.: a) die Trostschrift, als Büchertitel, Ciceronis, Cic.: Crantoris, Cic.: u. so die drei consolationes des Seneka ad Polybium, ad Marciam, ad Helviam. – b) die Trostrede, als Rede- od. Schriftgattung, aliud dicendi genus consolatio, aliud obiurgatio desiderat, Cic.: ut de consolationibus taceam, Quint.

consolatio [CL] , consolation. hanc ~onem habeas, quod in diebus tuis haec plaga non superveniet Bede HE IV 23 p. 265; gravis est aliquando et ingrata in tribulatione patientibus verborum sine auxilio ~o Anselm (Ep. 267) IV 182; hinc Anglis spes, hinc ~o; hinc hostibus horror, hinc desperatio Gir. EH I 13; R. Cold. Cuthb. 20 (v. consolamen); s1252 postea nec potuit exhilarari nec ~onem accipere respirandi M. Par. Maj. V 312; de ~one atque de cibo et potu fiet ei [delinquenti] secundum disposicionem ‥ abbatis Cust. Westm. 206; aut in scripturarum vel cronicarum leccionibus assidue erat occupatus, ex quibus non pauca eloquia hauserat ad ipsius aliorumque ~onem spiritualem Blakman Hen. VI 5.

cōnsōlātĭō, (11) ōnis, f. (consolor), ¶ 1 consolation : non egere consolatione Cic. Tusc. 3, 77, nʼavoir pas besoin de consolation ; consolatio malorum Cic. Fam. 6, 4, 2, consolation dans le malheur ; consolatio litterarum tuarum Cic. Fam. 5, 13, 1, la consolation que mʼapporte ta lettre || illa consolatio avec prop. inf. Cic. Fam. 6, 4, 4, cette consolation, à savoir que ; [avec ut subj.] Fam. 5, 16, 2 ; [avec quod ] Mil. 100 || [fig.] consolation, discours, écrit destiné à consoler : Cic. de Or. 3, 211 ; Quint. 10, 1, 47 || titre dʼun traité : in Consolationis libro Cic. Tusc. 4, 63 ; in Consolatione Cic. Tusc. 1, 65, dans ma «Consolation» ¶ 2 soulagement, encouragement : timoris consolatio tua Cic. Att. 1, 17, 6, tes encouragements dans mes craintes.

cōnsōlātiō, ōnis f (consolor)

1. troost, vertroosting, bemoediging; plur. troostende woorden; ➤ lenire se consolatione; afferre huic malo consolationem;
2. (meton.) troostrede, troostschrift.

consolatio , onis.
安慰。

Suggest a Translation
See an image

, Serotina cœna, quæ post Collationem fiebat a Monachis, qui quod vice Consolationis, et gratuitæ refectionis, post impensas orationi et lectioni horas complures iis impertiretur, detorto inde vocabulo, Consolationem hanc refectionem pro collatione appellarunt. Chrodegangus Metensis Episc. in Regula Canonicorum cap. 8. novæ Edit. 23 : Si vero contigerit quod vinum minus fuerit, et istam mensuram Episcopus, vel qui sub eo est, implere non potest,... impleat de cervisia, et eis Consolationem faciant. Idem cap. 36. novæ Edit. 30 : Postquam de refectorio exierint, in caminada bibant duabus vicibus aut tribus, qualiter Consolatio fit, et ebrietas non dominetur. Conventus Aquisgranensis ann. 817. et Additio 1. Capit. cap. 11 : Ut certum phlebotomiæ tempus non observent, sed unicuique secundum quod necessitas expostulat, concedatur, et specialis in cibo et in potu tunc Consolatio præbeatur. Charta ann. 862. apud Doubletum pag. 793. et in Tabul. S. Dionysii Ch. 31 : Et Consolatione carnium in famulos eorum censita quæ illis dabatur in iisdem tribus festivitatibus, et initio Quadragesimæ. Concilium Moguntinum ann. 847. can. 16 : Sanctimoniales vero..... horas canonicas.... celebrent, et omnibus diebus ad Consolationem veniant, et ut cætera servent, quæ in regula sanctimonialium continentur. Atque hac notione usurpatur in variis Tabulis apud Browerum in Antiquitatib. Fuldensib. pag. 207. 269. 270. et in Privilegio ann. 1323. apud Ludewig. tom. 1. Reliq. MSS. pag. 304. 305. et 307. necnon in Vita S. Aldrici Episc. Cenom. pag. 76. 92. Vita S. Nili Junioris pag. 80 : Ἠνεγκέ τις ἰχθύας ἐν τῇ μονῇ καλοὺς καὶ μεγάλους,... ἵνα μικρὰν παράκλησιν λάβωσιν οἱ ἀδελφοὶ ἐκ τῆς πολλῆς καὶ μακρᾶς νηστείας. Vide Glossar. med. Græcit. voce Παράκλησις, Refectio extraordinaria, col. 1107. S. Rosa de Viterbo Elucid. pag. 306. voce Consolaçao, qui serotinam cœnam post jejunium Lusitanis significare scribit, supra Caritas 3. et Consolatio 3.

, Solatium, auxilium, in Form. 33. apud Lindenbrog. et Gloss. med. Græcit. in Παράκλησις et Παραμυθία. Concil. Agathense can. 10 : Ut nullus clericorum extraneæ mulieri qualibet Consolatione aut familiaritate jungatur. Concil. Andegavense : Sed si qui sunt cœlibes, nonnisi a seroribus aut amitis suis aut matribus Consolentur. Vide Solatium. Consolation, eadem acceptione, in Lit. remiss. ann. 1387. ex Reg. 131. Chartoph. reg. ch. 240 : Comme au mois de Février ou environ l'exposant et autres de sa compaignie, par maniere d'esbatement et de Consolation, etc. , f. mendum pro Collatio. Privilegium Philippi Augusti apud Marten. tom. Ampliss. Collect. col. 1101 : Si vero pons fractus fuerit similiter debent habere liberam per navem transvectionem, nihil dando, nisi quod propter hoc pro reparatione pontis datur Annua Consolatio tredecim solidorum et quatuor denariorum.

, Dicitur quædam denariorum distributio, quæ canonicis fit, ab annuo reditu beneficii distincta. Stat. capit. Gandersh. apud Leuckfeld. in Antiq. Gandersh. pag. 447 : Si aliquis absentium canonicorum de hac vita migraverit, præbenda integra, exceptis Consolationibus et bursa, anno integro post mortem illius dabitur eidem.... Omnes obventiones et proventus, tam Consolationum quam bursarum, etc. Charta ann. 1277. inter Probat. tom. 2. Annal. Præmonstr. col. 730 : Ne denarii Consolationum et præsentiarum inter vos de cætero dividantur. Nihil ergo emendandum in Privileg. Phil. Aug. in Consolatio 2. laudato : ibi enim idem sonat quod Collata et Collatio 1. Vide Consolatio 1. neque enim semper est serotina cœna, sed distributio quævis extraordinaria, seu denariorum seu vini et similium, item cœna vel prandium extra ordinem et solito suavior atque delicatior, præsertim in vigiliis et anniversariis. Vide Haltaus. Glossar. German. voce Trostpfennige, col. 1809. et Guden. adnotat. in cod. Diplomat. tom. 1. pag. 509. Charta Capitul. Mindens. ann. 1264. ap. Würdtwein. Subsid. Diplomat. tom. 10. pag. 23 : Distributionem autem prædictæ Consolationis taliter ordinavit, scolaribus ad prandium sol. unum, octo denarios ad nocturnalem candelam, campanariis quatuor denarios ; reliqui 17. solidi inter canonicos et vicarios, qui presentes fuerint, equaliter dividentur. Alia ann. 1285. ibid. pag. 39 : Bona comparabimus, quibus eadem Consolatio certo tempore peragatur, in supradicto autem festo quilibet de sex minoribus canonicis recipiat 6. denarios, quilibet de duodecim vicariis 6. denarios, scholares solidum ad prandium, etc. Chart. Siguiwin. Archieg. Colon. c. ann. 1080. ap. Seibertz. Hist. Ducat. Westphal. num. 33 : In anniversario supradicti .... Consolationem quam refectoriam vocamus largiter exhibeat.

, Ceremonia, qua aliquis inter Catharos admittebatur, idem quod Consolamentum. Sent. ann. 1244. apud Cl. V. Garamp. in Dissert. 4. ad Hist. B. Chiaræ pag. 175 : Andreas filius Ugolini... dixit interrogatus, quod ipse est hæreticus consolatus, et consolatus fuit ab hæreticis, jam 13. vel 14. anni, et dixit quod Consolationem recepit apud Pratum a Marchisciano consolato. Alia ann. 1268. ibid. pag. 169 : Consolationi filii sui, quin potius desolationi interfuit, qui fuit in quadam infirmitate hæreticus consolatus per impositionem manuum hæreticorum. Vide supra Consolare.

cōnsōlātiō ōnis, f

consolor, a consoling, consolation, comfort: uti consolatione: non egere consolatione: senectutem nullā consolatione permulcere: litterarum tuarum: malorum: consolationibus levari.—A consolatory discourse: Ciceronis.—An encouragement, alleviation: timoris.

Consolatio

The title of several works in Roman literature. (1) A treatise of Cicero, now lost, written after the death of his daughter Tullia (B.C. 45) and based upon Crantor 's treatise περὶ πένθους. (See Tusc. Disp. i. 65; ad Att. xii. 14, 3.) The fragments of this work are to be found in Baiter and Kayser's text, xi. 71. See Schulz, De Ciceronis Consolatione (Greifswald, 1860). Cicero is supposed by some to have transcribed a portion at least of the Consolatio in the first and third books of the Tusculanae Disputationes.

(2) A probably spurious work called Consolatio ad Liviam Augustam de Morte Drusi Neronis and ascribed by Scaliger to AlbinovanusPedo , but by others to Ovid. There exists no early MS. of it, and it first appears in the editio princeps of Ovid, A.D. 1471. Hence it is believed to be the work of some Italian scholar of the fifteenth century. See Haupt, Epicedion Drusi cum Commentariis (Leipzig, 1849); and a paper by Nettleship in the Transact. of the Oxford Phil. Soc. (1885-86).

(3) Ad Marciam, a treatise of the younger Seneca (q.v.), written by him to Marcia, the daughter of Cremutius Cordus, on the death of her son. See Schinnerer, Seneca's Schrift an Marcia (Hof. 1889).

(4) A treatise written in prison by Boëthius (q.v.) about the year A.D. 524, and entitled De Consolatione Philosophiae. It is partly in the form of a dialogue, and is interspersed with metrical pieces after the fashion of a Menippean satire.

consolatio

Saved

Recent