consolatorius
consolatorius, comforting
consōlātōrĭus, a, um, adj. [consolor],
- pertaining to consolation, consolatory, of consolation (rare): litterae, letters of consolation, * Cic. Att. 13, 20, 1: codicilli, * Suet. Oth. 10.—* Adv.: consōlātōrĭē, in a consolatory manner: compellare aliquem (opp. increpative), Sid. Ep. 6, 9.
cōnsōlātōrius, a, um (consolator), tröstend, Trost-, litterae, Cic. ad Att. 13, 20, 1. Augustin. ep. 208, 1: epistula, Augustin. ep. 259, 1. Cassiod. hist. eccl. 7, 40 extr.: codicilli, Suet. Oth. 10, 2: libri, Augustin. de gest. Pelag. § 19 in.: sermo, Augustin. serm. 157, 1 in.: verba, Vulg. Zach. 1, 13: principis ingenium, Cassiod. var. 10, 18.
vidit visionem ~iam
rex Francorum ‥ nullam admittere voluit consolationem; non eum ridere, non gaudere fecerant instrumenta musica, dicta jocosa vel ~ia
appropinquacio vestra erit mihi ‥ ~ia et prosperitatis conservativa
et revera sensissent gladium, / ni proferres consolatorium
licet secretario cum subsecretario unum habere socium ~ium
cōnsōlātōrĭus, (16) a, um (consolor), de consolation : Cic. Att. 13, 20, 1 ; Suet. Oth. 10, 2.
cōnsōlātōrius
adj.
- consolator, comforting: litterae, of condolence.