consolativus
consōlātīvus, a, um, adj. [consolor],
- comforting, consolatory (late Lat.): sententiae, Isid. Orig. 2, 21, 25.
cōnsōlātīvus, a, um (consolor), zur Tröstung geeignet, tröstend, responsio, Cassiod. in psalm. 13, 15: sententiae, Isid. 2, 21, 25.
fratri R. ‥ rogo ‥ ~a lati cordis industria subvenire curetis
quorum ~is colloquiis ‥ fovebamur
inter hec et hujusmodi ~os eventus
cōnsōlātīvus, a, um (consolor), qui a pour but de consoler : Cassiod. Psalm. 13, 15 ; Isid. Orig. 2, 21, 27.