consolatorie
consōlātōrĭē, adv., v. consolatorius fin.
cōnsōlātōriē, Adv. (consolatorius), auf tröstliche Art, Augustin. in Iob 1, 1. Sidon. epist. 6, 9, 1.
auctorem concordie socialis in hac parte ~ie provideatis oro cum effectu
mecum in meis temptacionibus, ne in profundum cadam, ~ie sublevando persistere decrevit
cōnsōlātōrĭē (consolatorius), dʼune manière propre à consoler : Aug. Job 1, 1 ; Sid. Ep. 6, 9.