constupratio
cōnstuprātio, ōnis, f. (constupro), die Schändung, m. subj. Genet., Manichaeorum, Iul. Pelag. b. Augustin. c. Iul. Pelag. 3, 17, 31: m. obj. Genet., sororum vel affinium, Firm. math. 8, 30 (nach Useners Verbesserung): übtr., animae, Sulp. Sev. ep. dub. 2, 11.
cōnstŭprātĭō, ōnis, f. (constupro), action de déshonorer : Firm. Math. 8, 30.