contemptio

contemptĭo (-temt-), ōnis, f. [contemno],

• a despising; disregard, contempt, scorn, disdain (in good prose): omnium rerum humanarum contemptio ac despicientia, Cic. Tusc. 1, 40, 95: fortitudo est dolorum laborumque contemptio, id. Off. 3, 33, 117; id. Rep. Fragm. ap. Non. p. 201, 30; Hortens. Fragm. ib. p. 202, 1: mortis perpetua, Curt. 10, 8, 29: fortunae, Cic. Par. 4, 1, 27: pecuniae, id. Phil. 3, 6, 16: deorum inmortalium, Liv. 6, 41, 4: ut jam non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, etc., was despised by, Caes. B. G. 3, 17; 5, 49; id. B. C. 3, 60: (adversarii) in contemptionem adducentur, si, etc., Cic. Inv. 1, 16, 22.

contemptio, ōnis, f. (contemno), die Geringschätzung eines Ggstds., die Gleichgültigkeit gegen etwas, u. nur in diesem Sinne = die Verachtung, c. pecuniae, Cic.: perpetua c. mortis, Curt.: c. magna mortis dolorisque, Cic.: u. verb. omnium rerum humanarum c. ac despicientia, Cic. – c. tanta nostri, Caes.: c. deorum immortalium, Cic. – adversarios in contemptionem adducere, Cornif. rhet. u. Cic.: hostibus in contemptionem od. in summam contemptionem venire, Caes.: adversariorum causam per contemptionem deprimere (Ggstz. nostram causam laudando tollere od. extollere), Cornif. rhet. u. Cic.

contemptio [CL] , contempt. 9‥ contemptus, i. ~o, forhogung WW.

contemptĭō, (12) ōnis, f. (contemno), mépris : venire in contemptionem alicui Cæs. G. 3, 17, 5, encourir le mépris de qqn ; in contemptionem adducere aliquem Cic. Inv. 1, 22, rendre qqn méprisable.

contemptio , onis. f. et, v. contemptus
See an image

contemptiō (-temt-) ōnis, f

• com- + 1 TEM-, a despising, disregard, contempt, scorn, disdain: rerum humanarum: laborum: deorum, L.: mortis, Cu.: hostibus in contemptionem venire, to be despised by, Cs.: haec res illis contemptionem ad omnīs attulit, in the sight of all, Cs.