contemplatrix
contemplātrix, īcis, f. [contemplator],
- she who observes or contemplates (very rare): medicina, Cels. praef. 1, prooem. § 91; Ap. Dogm. Plat. 2, p. 16, 25.
contemplātrīx, īcis, f. (Femin. zu contemplator), die Beobachterin, medicinam eorum, quae in morbis communia sunt, contemplatricem esse contendunt, Cels. 1. prooem. p. 10, 6 D.: una (pars rhetoricae) est disciplina contemplatrix bonorum, Apul. de dogm. Plat. 2, 8.
contemplātrīx, īcis, f. (contemplator), celle qui considère avec attention, observatrice : Cels. Med. 1, pr., p. 10, 8 ; Apul. Plat. 2, 8.