conticeo
con-tĭcĕo, ēre, v. n. [a strengthened form for taceo],
- to be silent, be still (late Lat.), Calp. Ecl. 4, 98; Lact. 5, 2, 9; Hier. in Isa. 1, 1; 17, 64; cf.: conticeo, σιωπῶ, Gloss. Lab.; v. also conticesco.
con-ticeo, cuī, ēre (con u. taceo) I) intr. das verstärkte taceo, schweigen, a) Präs.-Formen, Calp. ecl. 4, 98. Lact. 5, 2, 9. Hier. in Isai. 1, 1 u. 17, 64. Vgl Gloss. ›conticeo, σιωπῶ‹. – b) Perf.-Formen, s. con-ticēsco. – II) tr. verschweigen, tantum nefas conticuit, Val. Flacc. 3, 302. – ➳ Das ganze Passivum conticeor durch alle Tempora u. Modi bei Prisc. partit. XII vers. Aen. 2, 44 sqq. p. 469 K.
contĭcĕō, ēre (cum, taceo), ¶ 1 intr., se taire [ne pas parler] : Calp. Ecl. 4, 98 ; Lact. Inst. 5, 2, 9 ¶ 2 tr., taire : Prosp. Ep. ad Aug. 3 ; pf. pass. impers. conticitum est Prisc. Vers. Æn. 2, 48.
conticeo , es, ui, ere. n. 2. et, v. conticesco
See an image
See an image