contiger
contĭger, gĕri, m. [contus-gero],
- a spear-bearer, a lancer, Paul. Nol. Carm. 20, 188.
contiger, erī, m. = qui contum gerit, Paul. Nol. carm. 23, 188.
contĭgĕr, ĕra, ĕrum (contus, gero), armé dʼun balancier (de danseur de corde) : P. Nol. Carm. 23, 188.
Clauserat hic manibus vultus, et fronte supina Contigero similis juveni spectabat in altum, Ut daret immotum librato corpore funem.