About
Menu

contiguare

contiguare 1 (pass.) to be contiguous: a (in space); b (in time). a sumere aliquam partem ubi erit aliqua pars anime ~ata vel continuata parti corporis †quod [v. l. ubi] non est anima J. Blund An. 302 (cf. ib. 223: in pelle †continguata nervo); a1237 jus meum ‥ in lxvj acris terre ‥ †~ans [? l. ~atis] terre de Frogehole Cart. Bilsington 86; cum utrumque [corpus] appetat reliquum et utrumque alteri quasi ~etur J. Godard Ap. 262; s1267 per posticum qui de Turri plagam meridionalem respicit et fluvio ~atur Wykes 202; B posito sicut prius, addatur ei secundum rectum C corpus omnino equale versus orientem et ~etur in D puncto Bradw. CD 125E; 1478 in ecclesia ‥ cui ‥ predicta capella ‥ ~ata dinoscitur Reg. Whet. II 180.  b si tempus incepit esse, ‥ aut continuatur cum eternitate aut ~atur aut consequenter se habet Bacon XIII 379; cum ‥ finguntur duo instantia sibi invicem ‥ succedere et ~ari Id. Tert. 145. 2 to touch. to tuche, tangere, contingere, ~uare CathA.

Saved

Recent