copulatim
cōpŭlātim, adv. [copulo],
- in union, Diom. p. 402 P.
cōpulātim, Adv. (copulatus), verbunden, Diom. 407, 4.
hec conjunccio ‘et’ tenetur copulative quando copulat inter proposiciones; tenetur ~im quando copulat inter terminos. copulative tenetur ut sic dicendo: ‘terra ‥ erat inanis ‥, et tenebre erant ‥’ []; tenetur ~im in talibus: ‘in principio creavit Deus celum et terram’ [ Gen. i 2 ] ib. i 1
cōpŭlātim, dʼune manière suivie : Diom. 407, 4.