copulativus
cōpŭlātīvus, a, um, adj. [copulo],
- of or pertaining to connecting, copulative (late Lat.): modus, Cod. Just. 6, 38, 4: conjunctiones, Mart. Cap. 3, § 286, and other gramm. —* Adv.: cōpŭlātīvē, connectedly: dicere (diequinti), Macr. S. 1, 4 med.
cōpulātīvus, a, um (copulo), zur Verbindung gehörig, Verbindungs- (Ggstz. disiunctivus), coniunctio, Augustin. enarr. in psalm. 118. serm. 14. § 1 u. Gramm.
[conjunctiones ] ~ae sunt hae: ‘et, que, †cet [l. set ], ast, at, atque’
[conjunctiones ] ~ae sunt quae copulant tam verba quam sensus
per clausulas non internexas vinculo ~e conjunctionis
sequitur de conjunctionibus ~is, cujusmodi est hoc ipsum ‘et’ ‥, quod significat simul esse(
cum petens jus suum proponat et ingressum, si in probatione unius deficiat, erit quasi deficeret in probatione utriusque propter conjunctionem ~am ‘et’, que utramque conjungit
docuere ex necessario sequi contingens in consequenti hujus ~e: ‘aliquid est et, si ipsum est, So[c ]r[a ]tes est’
ex ~a sequitur quelibet pars ~e; et ita, ex quo concedit ~am; oportet eum concedere quamlibet partem ejus per se positam
hec †copitulativa non potest de Deo verificari: Deus vult istum eras salvari sine gracia et Deus ante diem crastinum non voluit istum cras salvari
pono gracia argumenti quod hec oracio, B est, significet adequate sicut ista ~a: Deus intuetur Antichristum et nullus Antichristus est(
cōpŭlātīvus, a, um (copulo), copulatif, Aug. Serm. 14, 1 ; Capel. 3, 286.