copulative
cōpŭlātīvē, adv., v. copulativus.
‘questus est ‥ quod talis injuste et sine judicio disseysivit talem’. ‘injuste’ autem ‘et sine judicio’ accipi poterunt ~e vel disjunctive — injuste propter injuriam, vel injuste quamvis non sine judicio set non a suo judice et ideo injuste quia judex non habuit warrantum per breve
suppono quod Christus ~e sit creator et creatura; et tunc patet quod Christus racione creature est subjectus dominio divino
cōpŭlātīvē (copulativus), par réunion, par synalèphe [gramm.] : Macr. Sat. 1, 4.