corrupte
corrupte, perversely
corruptē (conr-), adv., v. corrumpo, P. a. fin.
corruptē, Adv. m. Compar. u. Superl. (corruptus), verderbt, verdorben, a) in der Aussprache verhunzt, et sententias intercīdere et verba c. pronuntiare, Gell. 13, 30, 9. – b) im Ausdruck u. Gedanken verkehrt, verschroben = geschmacklos, non minus multa magnifice dicere, quam c., Sen.: multa facunde explicuit, corruptius quam Fabianus, sed dulcius, Sen. rhet.: non illi peius dicunt, sed hi corruptius iudicant, Sen. rhet.: Damas corruptissime (dixit), Sen. contr. 10, 5 (34), 21. – c) im Urteil verkehrt, verschroben,de alqa re neque depravate iudicare neque c., Cic. de fin. 1, 71. – d) moralisch verderbt, verdorben = schlaff, intimi libertorum servorumque corruptius quam in privata domo habiti, Tac. hist. 1, 22; vgl. ibid. 2, 12 H.
ad Lugubaliam civitatem, quae a populis Anglorum ~e Luel vocatur
unde hactenus a vicina gente Brettonum ~e Germani nuncupantur
rogamus te ‥ ut doceas nos loqui Latialiter recte, quia ‥ ~e [AS: ] loquimurgewæmmodlice
schisma sed ~e scisma
quam ~e nos [libros ] legitis et medicando necatis quos pro zelo corrigere credebatis
quam [Vulfhildam ] rex ‥, non jam ~e sed sancte diligens, ‥ compellat
corruptē (16) (corruptus), dʼune manière vicieuse : corrupte judicare Cic. Fin. 1, 71, porter un jugement vicié ; pronuntiare verba corrupte Gell. 13, 30, 9, avoir une prononciation vicieuse || corruptius Tac. H. 1, 22 ; -issime Sen. Rhet. Contr. 10, 5, 21.
corruptē adv.with comp.
- corruptus, perversely: iudicare: corruptius habiti, i. e. under less restraint, Ta.