corruptivus
corruptīvus (conr-), a, um, adj. [corrumpo],
- corruptible, perishable (eccl. Lat.), Tert. Res Carn. 50.—corruptīvē, adv., Boëth. Arist. Top. 7, 2, p. 721.
corruptīvus, a, um (corrumpo), zerstörbar, vergänglich, Eccl. (s. Rönsch Itala p. 129).
unum contrarium est ~um alterius contrarii
potest ostendi quod habemus vim ~am oppositam in generatione
caliditas est accidentaliter ~a, ut est videre quando calor plus dissolvit quam consumat [sic ]
tempus est ~um substantie
[intellectus ] non accipit esse per generacionem, sed causa extrinseca; et per consequens non potest accipere non-esse per corrupcionem nec per aliquam causam inferiorem ~am, quia ejus esse non subest alicui tali cause
alius [gradus est ] in permanentibus per motum inducibilibus et habentibus propria ~a
protervus est qui ‥ nec instantia nec contrariis utitur argumentis; est enim in disputationibus protervia responsio preter hos modos sillogismi ~a
ideo ‥ subjecti gaudent majori libertate, que non est ~a tranquillitatis et pacis nec repugnat bono communi
qui scit ‥ [locorum ] sterilitatem, fertilitatem, naturam infectivam, ~am et eis contrarias
illud docetur in natura, cum membrum putridum, ~um residui corporis, sit ‥ prescindendum
sponsi perennis emulationem, ~a contentionalium causarum piacula ‥ reprimentem
non ‥ potest fieri homo-deus ‥ ex divina et humana natura aut ~a commixtione utriusque
tanta est essendi distantia inter creatricem unitatem ‥ et inter creaturam, cui nihil aliud est esse quam ~am esse
ultimum motum aut est corruptibile aut non. si est ens ~um, aut est corruptor aut non. quod si est, erit processus in infinitum
corruptīvus, a, um, corruptible, périssable : Tert. Res. 50.