corruere

corruere [CL] 1 to fall down, collapse; b (fig.). c to throw oneself down. d to pull down. corruit in terram quadrupes Aldh. VirgV 581; murus inest medius, ne stātim corruat unus Hwætberht Aen. 15. 4; 8‥ ~it, hreosþ ‥, ~et, ahriosð WW; silva de iiij porcis; maxima pars ejus vento ~it DB I 44b; 1231 si ‥ edificia ~ant, quis ea debeat reparare? MGL I 68; s1252 pecudes infecti mortui ~erunt M. Par. Maj. V 321.  b heu! de quam sublimi cecidisti, in quam profundum ~isti! Anselm (Med. 2) III 81; hominem ‥ cum tanto sui damno ~isse Pull. Sent. 753B; ad superbiam mentis ~erunt Ad. Scot Serm. 167; H. Bos. LM 1304D (v. conamen); quia scientia infiat, timendum est ne inde ~as per superbiam unde ascendere debuisti Nig. Cur. 224; ne ‥ feriat [judex] innocentem et ex alto †~et [v. l. ~at] quasi a throno Dei Bracton 2; vix satis est hodie tutus qui corruit heri Gower VC I 2073.  c [Oswaldus] accedens ante pedes episcopi conruit Bede HE III 14.  d 1352 (v. coveragium a). 2 to befall, occur (disastrously). Ord. Vit. XII 40 p.464; etc. (v. bissextus b); terra †~it [Itin. Ric. I 24: occurrit] funestior Gir. PI III 21.