corruptor
corruptor, a misleader, seducer, briber
Could not find corruptorem in Logeion dictionaries.
corruptorem Noun: masculine accusative singular of corruptor
corruptor (conr-; corrumptor, Plaut. Trin. 2, 1, 14 (236) Ritschl), ōris, m. [corrumpo],
- a corrupter, misleader, seducer, briber: latebricolarum hominum (amor), Plaut. Trin. 2, 1, 14 (236): civium, id. Poen. 3, 6, 21 (816): juventutis, Cic. Cat. 2, 4, 7: estne in corruptorem marito justior potestas? Hor. S. 2, 7, 63; cf.: virginum Vestalium, Suet. Dom. 8: nostri, Cic. Rab. Post. 3, 6; cf.: tribus venditor et corruptor, id. Planc. 16, 38.
corruptor, ōris, m. (corrumpo), der Verderber, I) eig., in phys. Beziehung: c. scripturarum (heiliger Schriften), Hieron. prol. septem epist. canon. – II) übtr., in moralischer Beziehung, a) übh.: proditor corruptorque (und Schänder od. Mörder) amicitiae, Tac.: c. sanctitatis, Val. Max.: c. civium, die Pest der B., Plaut. – b) insbes.: α) der Verführer zum Schlechten, bes. durch Geschenke usw., der Bestecher, c. exercitus, Liv.: corruptores nostri causam dicunt; nos, qui corrupti sumus, non dicimus? Cic.: cuius tu tribus venditorem et corruptorem et sequestrem Plancium fuisse clamitas, Cic.: adeo animosus c., ut etc., so keck darauf los bestechend, daß er usw., Tac.: attrib., corruptore auro, Anthol. Lat. 649, 8 (543, 8). – β) der Verführer zur Unzucht, der Schänder, iuvenis c., ein junger V., Prop.: alienarum uxorum, Sen.: virginum Vestalium, Suet.: meretrices, adulatores, corruptores (Knabenverführer), Quint.: quis adulter, quae mulier infamis, quis corruptor iuventutis, quis corruptus (= cinaedus) inveniri potest, qui etc., Cic.: in corruptorem (Verführer = Ehebrecher) vel iustior (marito potestas est), Hor.: corruptor insidiatur nuptae, Plin. – ➳ Altlat. corrumptor, Plaut. trin. 240.
ne ‥ opus emendare quam scribere sit difficilius, presertim cum novi ~or operis non alius quam frater sit destructoris
flagitiosus, i. ~or, criminosus,manful
anima mea ‥, in infernum secuta es odiosum ~orem tuum
invitant ad cenam matrimonii ~ores
se ~orem virginum jactitare
corruptŏr, (12) ōris, m. (corrumpo), celui qui corrompt, corrupteur : Cic. Cat. 2, 7 ; Hor. S. 2, 7, 63.
- 1. (pre- en postklass.) bederver [amicitiae; civium];
- 2. verleider, ihb. (a) omkoper [exercitūs]; (b) verkrachter, schender [virginum Vestalium].
corruptor (conr-) ōris, m
- corrumpo, a misleader, seducer, briber: iuventutis: (Matronae), H.: tribūs: amicitiae, a violator, Ta.