culmeus
culmĕus, a, um, adj. [culmus],
- of siraw: tecti culmina, Paul. Nol. Carm. 13, 387.
culmeus, a, um (culmus), strohern, von Stroh, culmea (tecti) culmina, Paul. Nol. carm. 21, 384. Oros. 6, 10, 4 Z.
culmĕus, a, um (culmus), de paille : P. Nol. Carm. 21, 384.