culpare

1 culpare v. 1 copare(a)

2 culpare [CL] 1 to blame: a (person or class); b (conduct). a passiva plurimorum generalitas nequaquam jure lacerari debet, ubi specialis singulorum proprietas ~ari non valet Aldh. VirgP 58; si cum aliquo inventum sit unde ~atus sit, ibi necesse est causam tractare (Leg. Hen. 57. 4) GAS 576; amicis ~antibus eum quod nimium circa omnes communis esset Gir. PI I 18 p. 83; supervenit rector ecclesie, ~ans eos quod non diverterant ad ipsum Eccleston Adv. Min. 103; quomodo est creatura illa ~anda ut sic necessitata ‥ Dei compleat voluntatem Wycl. Innoc. 518.  b non tua facta probes culpando gesta sodalis D. Bec. 89; cura pastionis recte ~anda judicabitur, si pro tempore provisiva sollicitudo deserat paucas [oves] propter universas Ad. Marsh Ep. 83. 2 (pass): a to incur blame, be at fault; b (w. inf.). a s1401 quod quilibet presidens haberet potestatem talem incarcerandi qui ausus esset in hoc ~ari Eul. Hist. Cont. III 389.  b ne, dum querimus que sunt nostra, negligere ~emur que sunt Jesu Cristi Ad. Eyns. Hug. IV 3 p. 64.