culpatus
culpatus, blamable, deserving reproach
culpātus, a, um, Part. and P. a., from culpo.
culpātus, a, um, PAdi. (v. culpo), tadelnswert, vinum, verdorbener, Macr. sat. 7, 6, 12: Compar., culpatius esse arbitror, Gell. 11, 7, 1.
culpātus, (16) a, um, part. de culpo || adjt , blâmable, coupable : Ov. H. 20, 36 ; Sil. 9, 55 ; culpatius Gell. 11, 7, 1.
Ipsum sic Culpatum de crimine, inter parrochias Musterii et Salini puniendum remittant.
culpātus
adj.
- P. of culpo, blamable, deserving reproach: Paris, V.