decompositus
dēcompŏsĭtus, a, um [de-compono],
- adj., formed or derived from a compound word, = παρασύνδετος, Prisc. 664 P. al.
dēcompositus, a, um (de u. compono) = παρασύνθετος, von einem zusammengesetzten Worte abgeleitet (gebildet), Prisc. 5, 56 sq.; 15, 27.
[adverbia ] ~a, id est, quae a compositis derivantur, ut ab ‘indocto’ ‘indocte’ a ‘misericorde’ ‘misericorditer’
~e figure sunt que ex compositis componuntur aut ex simplici et composito ut ‘inexpugnabilis’, ‘inperteritus’
συνθετον, quod est compositum, παρασυνθετον, quod est ~um
dominum Lincolniensem ‥, qui, etsi compositus ~usque in diviciis fuerit ac derivativus in honore, semper tamen, ut loquamur cum grammaticis, in moribus est ‥ figure simplicis
dēcompŏsĭtus, a, um, [mot] dérivé (formé) dʼun mot composé : Prisc. Gramm. 5, 56 ; 15, 27.