decolo
dē-cōlo, āvi (old fut. perf. decolassit = decolaverit, Plaut. Cas. 2, 4, 28 (306)), 1, v. n. [colum; lit., to trickle from or through]; hence trop.,
- to come to naught, to fail (ante-class.): si spes decolabit, Plaut. Capt. 3, 1, 37 (497); cf. id. Casin. 2, 4, 28 (306): quorum si alterutrum decolat, Varr. R. R. 1, 28.
dē-cōlo, āvi, āre (de u. colum), durchsickern, dah. übtr., gleichsam durchfallen, ausfallen = zu Wasser werden, fehlschlagen, fehlen, si ea (spes) decolabit, Plaut. capt. 497: si sors decolassit (archaist. = decolaverit), Plaut. Cas. 307: si alterutrum decolat, Varro r. r. 1, 2, 8.
dēcōlō, (15) āvī, ātum, āre (colum), intr., sʼen aller entièrement par lʼétamine ; [dʼoù, fig.] sʼen aller, glisser entre les doigts, faire défaut : Pl. Capt. 496 ; Varro R. 1, 2, 8.
➳ fut. ant. decolassit Pl. Cas. 307.