decumbere

decumbere [CL] , to lie down; b to lie (in sick-bed or child-bed). V. et. decubare. ~e, hlyna GlP 627; 1102 praecipio vobis ut ‥ omnem amodo honorem cuivis sancto debitum illi mortuo auferatis. ‥ filium autem ejus, qui ad tumbam ipsius ~it et ibi moratur, a villa depellite Anselm (Ep. 237) IV 145; s1170 corpus ‥ archiepiscopi ‥ quod a dextris altaris S. Benedicti decubuerat in pavimento, ante majus altare ‥ deportatum est Diceto YH 344; ille hic intus est et cum domina mea in lecto suo ~it Map NC IV 16 f. 58v; Ziz. 393 (v. elemosynarius 3b).  b [morbo] aucto post paucos dies decubuit W. Malm. GP I 48; Itin. Ric. I 61 (v. clinicus 1); cum morbo ~eret quo paulo post occubuit Gir. IK II 14; 1245 non possumus personaliter comparere cum in filii puerperio ~amus Reg. Gasc. A 436; Londoniis eger decumbens mense Novembri H. Avr. Hugh 1136; CathA (v. decubare 1b).