decurialis
dĕcŭrĭālis, e, adj. [decuria],
- of or belonging to a decuria: leges, Cod. Just. 11, 13, 2; hence subst., a member of a decuria (mostly post-class.): numerus, Tert. Anim. 37: DECVRIALIVM GERVLORVM DISPENSATOR, Inscr. Orell. 874; 976; 2252; 3216 al.; Fragm. Vat. § 142.
decuriālis, e (decuria), I) zur Zehnzahl gehörig, Tert. de anim. 37. – II) zu einer Dekurie gehörig, leges, Cod. Iust. 11, 13, 2. – subst., Mitglied einer Dekurie, Fragm. Vatic. § 142. Corp. inscr. Lat. 2, 4227: d. decuriae pullariae, Corp. inscr. Lat. 6, 1897: decuriales pullari, Corp. inscr. Lat. 6, 1008.
curiales vel ~es,burhgerefa
dĕcŭrĭālis, e (decuria), de dix, composé de dix : Tert. Anim. 37 || qui appartient à une décurie : CIL 2, 4227.
DECURIALIS
DECURIA´LIS[DECURIANo. 5.]
Decuriālis
See decuria; decuriones.