decurionalis

dĕcŭrĭōnālis, e, adj. [2. decurio],

• belonging to a decurion, βουλευτικός, Gloss. Philox.; Inscr. Grut. 469, 4.

decuriōnālis, e (decurio), den Dekurio (Ratsherrn) betreffend, ornamenta, Corp. inscr. Lat. 11, 5965. Vgl. Gloss. ›decurionalis, βουλευτικός, δεκαρχικός‹.

dĕcŭrĭōnālis, e, de décurion, sénatorial : CIL 11, 5965.