decurionatus
dĕcŭrĭōnātus, ūs, m. [2. decurio],
- the office and dignity of a decurion; of cavalry, Cato ap. Fest. p. 201, 28 M.; in the municipia, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 114; Dig. 50, 2, 2 sq.; Inscr. Orell. 164 al.
decuriōnātus, ūs, m. (2. decurio), die Dekurionenwürde, a) als milit. t. t., bei der Reiterei, Plur. bei Cato oratt. 2. fr. 5. – b) als publiz. t. t., in Munizipien u. Kolonien, Senatoren-, Ratsherrnwürde, honorarium decurionatus, Traian. in Plin. ep.: commoda decurionatus, Fronto: decurionatum alci expedire (verschaffen), Mart.
dĕcŭrĭōnātŭs, (15) ūs, m. (decurio), décurionat, dignité et fonction de décurion : Cato Orat. 5, 2 ; Ulp. Dig. 50, 2, 2.
Decurio, in Supplemento Antiquarii.