dedecoro
dedecoro, to disgrace, dishonor, bring to shame
dē-dĕcŏro, āvi, ātum, 1,
- v. a., to disgrace, dishonor, bring to shame (class.): mores, quibus boni se dedecorant, Plaut. Trin. 2, 2, 23 (298): me flagitiis suis, id. Bacch. 3, 3, 95 (499); cf.: se flagitiis, Sall. J. 85, 42; * Suet. Ner. 36; Ter. Hec. 210: et urbis auctoritatem et magistri, Cic. Off. 3, 2, 6; Prop. 3 (4), 22, 36; Hor. Od. 4, 4, 36 (where others read indecorant).
dē-decoro, āvī, ātum, āre (dedecus), verunehren, entstellen, entehren, schänden, me et te et familiam, Ter.: et urbis auctoritatem et magistri, Ter. – m. Abl. (durch) faciem turpi bove, Prop.: alqm od. se flagitiis, Plaut. u. Sall.: sese moribus turbidis, Plaut.: dedecoratus flagitiis omnibus, Suet.
dēdĕcŏrō, (13) āvī, ātum, āre, tr., défigurer, déformer, enlaidir : Prop. 3, 22, 36 || [fig.] déshonorer, flétrir, souiller : Cic. Off. 3, 6 ; Sall. J. 85, 42.
dēdecorō āvī, ātus, āre
- dedecus, to disgrace, dishonor, bring to shame: familiam, T.: se flagitiis, S.: urbis auctoritatem: neque dedecorant tua de se iudicia, H.