dedecorose

dēdecorōsē, Adv. (dedecorosus), verunehrend, entehrend, Aur. Vict. epit. 5, 8. Vet. schol. ad Hor. sat. 1, 3, 45.

dedecorose [LL] , disgracefully. s1214 imperator in fugam cum magna militum reversus est multitudine †dedicore [? l. dedecorose] Plusc. VII 2; Theobaldus ~e [W. Jum. IV 15: turpiter] fugiens Wals. YN 34; s1390 dominus Adam, cardinalis Anglicus, qui ~e depositus et privatus fuerat per ‥ papam, suo gradui ‥ restituitur Id. HA II 197; G. S. Alb. III 4 (v. collistrigium c).

dēdĕcŏrōsē, honteusement : Ps. Aur. Vict. Epit. 5, 8.