dediticius
dediticius, surrendered
dēdĭtīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [deditio],
- belonging to a surrender or capitulation; and subst. dediticius, ii, m., one who has surrendered or capitulated, a captive: quicquid deinde patiemur, dediticii vestri passuri, Liv. 7, 31; cf. Gai. Inst. 1, 14; Isid. Orig. 9, 4, 49; so Caes. B. G. 1, 27, 4; 2, 17; Sall. J. 31, 19; Liv. 7, 38 al.—According to a decree of the Lex Aelia Sentia (A. U. C. 757), slaves who had suffered an infamous punishment were to be by manumission only dediticiorum numero, Gai. Inst. 1, 13 and 15; Just. Inst. 1, 5, 3; Sanders ad loc.
dēditīcius, a, um (deditio), der sich auf Gnade und Ungnade ergibt od. ergeben hat, der kapituliert od. kapituliert hat, Plur. dediticii oft = die Untertanen der Römer in Italien, im Gegensatz zu den »Verbündeten (socii)«, qui (Iugurtha) si dediticius est (wenn er sich ergibt), profecto iussis vestris oboediens erit, Sall.: dediticii Belgae, Caes.: dediticii populi Romani, Caes.: dediticii vestri, Liv.: in tanta multitudine dediticiorum (Gefangenen), Caes. – Holofernem cupido incessit dediticiae (der Gefangenen) corpore abuti, Sulp. Sev. chron. 2, 16, 3.
Edgarus ‥ regis dedititius [] ‥ facto ad Scotos transfugio, jusjurandum maculavit : †dedicius M. Par. Min. I 14
dēdĭtīcĭus, (12) a, um (deditus), rendu à discrétion, à merci ; soumis sans condition [v. une formule de deditio Liv. 1, 38, 2 ]: m. pris substt dediticius, iī, [sing.] Sall. J. 31, 19 ; [pl.] Cæs. G. 1, 44, 5 ; 2, 32, 2, etc.; Liv. 7, 31, 4.
dēditīcius ī, adj.
- deditus, surrendered: qui si dediticius est, S.—Plurm. as subst, prisoners of war, captives: vestri, L.: multitudo dediticiorum, Cs.