dedignatio
dēdignātĭo, ōnis, f. [dedignor],
- a disdaining, refusal (post-Aug., and rare): tacita, Quint. 1, 2, 31: parendi, Plin. Pan. 18, 1.
dēdīgnātio, ōnis, f. (dedignor), die Verschmähung, Verweigerung, quaedam tacita, Quint. 1, 2, 31. – m. Genet., parendi, Plin. pan. 18, 1.
de ira nascuntur rixe, contentiones, inflatio cordis, verba prava, ~o, blasfemia
quatenus ‥ velitis pro conservacione honoris vestri ordinis ac vitandis scandalis et ~onibus plurimis, que sunt ex contrario proventura, rebellionem damnare predictam(
~o, A.dysdeygne
dēdignātĭō, (16) ōnis, f. (dedignor), dédain, refus dédaigneux : Quint. 1, 2, 31.
dedignatio , onis. f. et, v. dedignor
See an image
See an image
Servis servilem incutientes timorem, minantes eis rerum deprædationem, Regum ac Principum Dedignationem intonantes, etc.