deluctatio
dēluctātĭo, ōnis, f. [deluctor],
- a wrestling, a struggle, Mart. Cap. 5, p. 139.
dēluctātio, ōnis, f. (deluctor), die Kampfentscheidung (im Ringen), übtr., Mart. Cap. 5. § 436.
dēluctātĭō, ōnis, f. (deluctor), lutte : Capel. 5, 436.
Capell. 5.
p. 139.
loquitur Rhetorica. Et viribus gloriam
Deluctationisannixa.