delumbo
delumbo, to enervate, weaken
dē-lumbo, no perf., ātum, 1, v. a. [lumbus], to lame in the loins (very rare).
- I Lit.: quadrupede delumbata, Plin. 28, 4, 7, § 36. —
- B Transf. to vend: radices delumbatae, Plin. 19, 6, 33, § 109: lacunaria curva ad circinum delumbata, bent into an arch, Vitr. 6, 3, 9.—*
- II Trop., to weaken, enervate: sententias (with concīdere), * Cic. Or. 69 fin..; cf. delumbis.
dē-lumbo, āvī, ātum, āre (delumbis), lendenlahm machen, ossifragus alium distorquet, alium delumbat, Sen. contr. 10, 4 (33), 2. – intr., Venus, cui coniuges vestrae delumbant (lendenlahm geworden sind), Commodian. instr. 1, 16, 10: delumbatā quadrupede, Plin. 28, 36. – übtr., nec minutos numeros sequens concīdat delumbetque sententias, hinkend mache, Cic. or. 231: lacunaria ad circinum delumbata, nach einem gedrückten Bogen gewölbt, Vitr. 6, 3, 9.
dēlumbō, āvī, ātum, āre (de, lumbus), tr., éreinter, briser les reins : Plin. 28, 36 || [fig.] affaiblir : Cic. Or. 231.
dēlumbō —, —, āre
- de + lumbus, to enervate, weaken: sententias.