delucto
dē-lucto, āvi, 1,
- v. n., to wrestle, struggle (ante-class.): quibus aerumnis deluctavi, Plaut. Trin. 4, 1, 20 (839); cf.: deluctavi pro deluctatus sum, Plautus in Trinummo, "cum hisce erumnis deluctavit," Non. 468, 29.
dē-lucto, āvī, āre, u. dē-luctor, ārī, bis zur Entscheidung ringen, -ringend kämpfen, cum Antaeo deluctari, Plaut. Pers. 4: übtr., quibus aerumnis deluctavi, Plaut. trin. 839.
dēluctō, āvī, āre, et dēluctor, ārī, intr., lutter de toutes ses forces, combattre : Pl. Trin. 839 || Pl. Pers. 4 ; cf. Non. 468, 29.
delucto , as, are. n. et, v. deluctor
See an image
See an image