delumbis
dē-lumbis, e, adj. [lumbus], lamed in the loins, lamed (post-Aug. and very rare).
- I Lit.: coturnix, Plin. 10, 33, 51, § 103.—
- II Trop., weakened, enervated; weak, feeble: summā delumbe salivā, Pers. 1, 104: dietio, Sid. Ep. 8, 16.
dēlumbis, e (de u. lumbus), I) lendenlahm, Plin. 10, 103. – II) übtr., gelähmt, entnervt, kraftlos, matronarum saliva, Pers. 1, 104: dictio, Sidon. epist. 8, 16, 2: metrum d. et claudum, Mar. Victorin. 2, 4, 19. p. 81, 9 K.
~em, i. enervem, eviratum, effeminatum, sine virtute
~is, debilis
dēlumbis, (16) e (de, lumbus), faible des reins, à la démarche pesante : Plin. 10, 103 || [fig.] énervé : Pers. 1, 104.