denominative
dēnōminātīvē, Adv. (denominativus), auf abgeleitete Art, durch Ableitung, Mart. Cap. 4. § 381.
de ‘grammatico’ peto ut me certum facias utrum sit substantia an qualitas, ut, hoc cognito, quid de aliis quae similiter ~e dicuntur sentire debeam agnoscam
quoniam genus univoce et non ~e, sic nec secundum quid predicatur
aut nominative excommunicati ‥ aut saltem excommunicati †de nominative excommunicatorum participio
‘animal sanum’, id est ‘sanum’ ~e dictum proprie, quia formaliter predicatur de animali et est in eo sicut accidens in subjecto
dēnōmĭnātīvē, par dérivation : Capel. 4, 381.