denoto
denoto, to mark out, point out, specify, indicate, designate
dē-nŏto, āvi, ātum, 1, v. a.
- Lit., to mark, set a mark on, with chalk, color, etc.: pedes venalium creta, Plin. 35, 17, 58, § 199: lineam conspicuo colore, Col. 3, 15.—
- II Transf.
- A To mark out, point out, specify, indicate, denote, designate (rare but class.—cf. demonstro): qui uno nuntio atque una significatione litterarum civis Romanos necandos trucidandosque denotavit, Cic. de Imp. Pomp. 3, 7: haud dubie Icilios denotante senatu, Liv. 4, 55.—
- B To take note of, mark with the mind, observe accurately, denotantibus vobis ora ac metum singulorum, Tac. A. 3, 53: cum denotandis hominum palloribus sufficeret vultus, id. Agr. 45: quot et quales sint nati, Col. 7, 9, 11: cum ei res similes occurrant, quas non habeat denotatas, Cic. Ac. 2 (Luc.), 18, 57; cf. Vell. 2, 70, 2.—
- III Trop., to stigmatize, scandalize, brand with reproach or infamy: mollem et effeminatum omni probro, Suet. Cal. 56 fin.: turpia legata, quae denotandi legatarii gratia scribuntur, Dig. 30, 54 init.: qui gaudet iniquitate denotabitur, Vulg. Sir. 19, 5 sq.—Hence, P. a., dēnŏtātus, marked out, conspicuous.—Comp.: denotatior ad contumeliae morsum, Tert. adv. Marc. 1, 19.
dē-noto, āvī, ātum, āre, I) mit Kreide, Farbe usw. bezeichnen, kenntlich machen, pedes venalium cretā, Plin.: lineam (Schnur), Col.: tum denotat (merkt sich an) protinus, quot et quales sint nati (fetus), Col. – II) übtr., durch ein unterscheidendes Merkmal deutlich bezeichnen, kenntlich machen, auf etw. deutlich hinweisen, aufmerksam machen, 1) im allg.: a) übh.: cum ei res similes occurrant, quas non habeat denotatas, an denen er noch kein unterscheidendes Merkmal gesehen hat, Cic.: denotantibus vobis ora ac metum singulorum, (durch Blicke auf sie) aufmerksam machtet auf die G. usw., Tac.: denotandis tot hominum palloribus, um Totenblässe auf den Gesichtern so vieler M. kenntlich zu machen, deutlich hervorzurufen, Tac.: cum... neque pulvere facies aut signa denotari possent, vor Staub kenntlich gemacht, d.i. nicht deutlich unterschieden werden konnten, Vell.: simulacro Serapidis denotato, kenntlich geworden = wahrgenommen, Min. Fel. 2, 4: vos cunctorum digiti denotabunt, Hieron. – b) durch Wort u. Schrift: uno nuntio atque unā significatione litterarum cives Romanos necandos trucidandosque denotavit, Cic. – u. so haud dubie Icilios denotante senatu, deutlich hinwies, hinzielte auf die J., Liv. – 2) insbes.: a) beschimpfend ein Schandmal aufdrücken, brandmarken, beschimpfen, alqm omni probro, Suet.: turpia legata, quae denotandi magis legatarii gratiā scribuntur, ICt.: suis apertis criminibus denotari, spät. ICt. – b) tadelnd etw. aufstechen, etwas an einer Sache auszusetzen haben, Tert. u. spät. ICt. (s. Salmasius Tert. de pall. 1. p. 92 sq. Oehler Tert. apol. 3).
dēnŏtō, (13) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 indiquer par un signe, désigner, faire connaître : cives necandos denotare *Cic. Pomp. 7, notifier la mise à mort des citoyens || metum alicujus Tac. Ann. 3, 53, signaler, faire remarquer la crainte de qqn, cf. Agr. 45 ¶ 2 noter dʼinfamie, flétrir : Suet. Cal. 56.
- 1. duidelijk aangeven of kenbaar maken, markeren;
- 2. (Suet.) beschimpen, brandmerken [alqm omni probro].
dē-notō āvī, ātus, āre,
- to mark out, point out, specify, indicate, designate: civīs Romanos trucidandos: Icilios denotante senatu, L.—Fig., to take note of, mark, observe closely: denotandis hominum palloribus, Ta.: res, quas non habeat denotatas.