denominativus
dēnōmĭnātīvus, a, um,
- adj., pertaining to derivation, formed by derivation, derived: nomina, Prisc. p. 619 P.— Adv.: dēnōmĭnātīvē, by derivation: dicere aliquid, Mart. Cap. 4, § 381.
dēnōminātīvus, a, um (denomino), durch Ableitung gebildet, Prisc. 4, 1.
[nomina ] alia principalia, ut ‘mons’‥; alia derivativa, ut ‘mons, montanus’ ‥; alia ~a, ut ‘sanctus, sanctitas’
bonusys nama, þonne byð of ðam bonitasgodnys ~umof ðam naman
si in ‘grammatico’ ‘homo’ intelligendus est cum ‘grammatica’, intelligendum est similiter in omnibus similibus ~is id quod denominatur cum eo a quo denominatur
augmentacio deest elemento secundum formalem et ~am inherenciam, licet insit secundum naturalem causanciam
nomina connotancia subjectum et sibi accidentaliter inexistens vocantur ~a
~o termino profectionis, undecumque venerant repedarunt
dēnōmĭnātīvus, a, um, dérivé [gramm.] : Prisc. Gramm. 4, 1.