denomino

dē-nōmĭno, āvi, ātum, 1,

• v. a., to name, to designate specifically, to denominate (not ante-Aug.; most freq. in Quint.): hinc (sc. ab Lamo) Lamiae denominati, * Hor. Od. 3, 17, 3; cf. Auct. Her. 4, 32; Quint. 1, 5, 71: multa sunt et Graece et Latine non denominata, id. 8, 2, 4: etiam in iis, quae denominata sunt (opp. res plurimae carent appellationibus), id. 12, 10, 34: de re denominata (opp. de communi appellatione), id. 3, 6, 41; Gell. 2, 26, 6; 3, 19, 5.

dē-nōmino, āvī, ātum, āre, benennen, ab eo, quod continet, id, quod continetur, hoc modo denominabitur, Cornif. rhet.: hinc (ab Lamo) Lamias ferunt denominatos, Hor.: parcus ab eo, quod est parum, denominatus est, Gell.: res denominata, eine Sache, die ihren bestimmten Namen schon erhalten hat (im Ggstz. zu communis appellatio), Quint.

See: denominare

dēnōmĭnō, (16) āvī, ātum, āre, tr., dénommer, nommer : Her. 4, 43 ; Quint. 1, 5, 71 ; multa sunt non denominata Quint. 8, 2, 4, bien des choses nʼont pas de nom.

denomino , as, are.
起名。名之。

Suggest a Translation
See an image

dē-nōminō āvī, ātus, āre,

• to call, name: (ab Lamo) Lamiae denominati, H.