deperdo

dē-perdo, dĭdi, dĭtum, 3, v a.

• I To destroy, ruin (so only in the part. perf., and rare): sator inopia deperditus, i.e. impoverished, Phaedr. 1, 14, 1: ut est deperditus Io, i.e. desperately in love, Prop. 2, 30, 29 (3, 28, 29 M.); cf. amore, Suet. Dom. 3: deperditum intelligitur, quod in rerum natura esse desiit, Gai. Dig. 5, 3, 21.—More freq. and class.,
• II To lose: qui non solum bona sed etiam honestatem miseri deperdiderunt, Cic. Prov. Cons. 5, 11: nihil sui, Caes. B. G. 1, 43, 8: vitalem sensum, Lucr. 3, 526: folia (arbores), Plin. 16, 22, 34, § 82: colorem, id. 37, 8, 33, § 112 al.: gratiam, Plaut. Ep. 1, 1, 9 (9): tantum ejus opinionis, Caes. B. G. 5, 54 fin.: bonam famam, Hor. S. 1, 2, 61: usum linguae, Ov. M. 5, 562 al.: ne quid ex his deperdat, Cic. Tusc. 5, 14; cf.: paucos ex suis (nostri), Caes. B. G. 3, 28 fin.: ne quid apud vos de existimatione sua deperderet, Cic. Font. 9, 19; so, quid de libertate, id. Verr. 2, 2, 30: nihil de jure civitatis, id. Caecin. 35, 102: paululum admodum de celeritate (stilus), Quint. 10, 7, 24: ne quid Summa deperdat metuens, aut ampliet ut rem, Hor. S. 1, 4, 32: quod ex naufragio expulsum est ... non est in derelicto, sed in deperdito, Dig. 41, 2, 21; cf. ib. 5, 3, 21 (for the pass. of deperdo, depereo is used).—Hence, * dēperdĭtus, a, um, P. a. (acc. to no. II.), corrupt, abandoned, Gell. 5, 1, 3.

dē-perdo, perdidī, perditum, ere, I) zugrunde richten, verderben, sutor inopiā deperditus, d.i. gänzlich heruntergekommen, verarmt, Phaedr.: deperditus (deperdita) alcis amore, in jmd. sterblich verliebt, Suet. u. Val. Max.: u. so poet., deperditus alqā, Prop., in alqa, Catull. – II) etwas verlieren, einbüßen, a) einen Teil von einem Ganzen, paucos ex suis, Caes.: nihil sui, Caes.: aliquid (quid) summā, Hor.: apud alqm de existimatione sua, Cic.: tantum eius existimationis, ut etc., Caes.: ne quid deperdat ex significatu, Mar. Victorin. 1, 4, 33. p. 13, 14 K. – b) ein Ganzes, colorem, Plin.: non solum bona, sed etiam honestatem, Cic.: linguae usum, Ov. – ➳ Das Passiv zu deperdo ist depereo, w. s.

See: deperdere

dēperdō, (12) dĭdī, dĭtum, ĕre, tr., ¶ 1 perdre au point dʼanéantir ; [au part.] perdu, anéanti : Gaius Dig. 5, 3, 21 ; Prop. 2, 30, 29 ; Phædr. 1, 14, 1 ¶ 2 perdre complètement, sans rémission : non solum bona, sed etiam honestatem deperdiderunt Cic. Prov. 11, ils ont achevé la ruine non seulement de leurs biens, mais aussi de leur honneur ¶ 3 perdre de (une partie de) : aliquid de existimatione sua Cic. Font. 29, perdre de sa considération, cf. Cæc. 102 ; aliquid summā Hor. S. 1, 4, 32, perdre une part de son capital || sui nihil Cæs. G. 1, 43, 8, ne rien perdre de ses biens (5, 54, 5 ).

deperdo , is, didi, ditum, dere. 3.
盡失落。

Suggest a Translation
See an image

dē-perdō didī, ditus, ere,

• to destroy, ruin: sutor inopiā deperditus, i. e. impoverished, Ph.: deperditus alquā, desperately in love with, Pr.: in alquā, Ct.: fletu, exhausted, Ct.—To lose: bona, honestatem: tantum eius opinionis, Cs.: usum linguae, O.: alquid de libertate: alquid Summā, H.